κοιτώντας τον Έβρο από την Αθήνα
Πολλές συζητήσεις για το μεταναστευτικό με αφορμή τον φράχτη στον Έβρο. Σε πρόσφατη συζήτηση στο facebook βρέθηκα να συμφωνώ με τον φίλο Γιώργο Σαρρηγιαννίδη στο ότι πολλοί υποστηρικτές του φράχτη υποθέτουν αστήρικτα ότι τάχα κάθε μετανάστασης που έρχεται προσθέτει σε ένα βάρος που είναι πια ασήκωτο για την χώρα. Η μόνη απάντηση που έρχεται από τους υποστηρικτές του αποκλεισμού των μεταναστών είναι ανεκδοτολογική, ότι τάχα μια επίσκεψη στο κέντρο της Αθήνας ή ενός δημόσιου νοσοκομείου θα μας πείσει. Εάν έχουμε άλλη άποψη είναι προφανώς ότι δεν βλέπουμε την πραγματικότητα κατάματα. Μπορεί, αλλά προσωπικά βρίσκω λίγο απίθανο όταν είμαι κάτοικος του κέντρου της Αθήνας, και μάλιστα του “γκέτο” κατά τον προσφιλή όρο των τηλεοπτικών καναλιών και των φυλλάδων, για πάνω από 15 χρόνια να μην έχω συναντηθεί με την πραγματικότητα που επικαλλούνται. Ας προσθέσω και εγώ την φωνή μου λοιπόν στο αράδιασμα ανεκδότων και “προφανών αληθειών” λέγοντας ότι οι κάτοικοι και επιχειρηματίες του κέντρου και ειδικά οι αλλοδαποί ανάμεσα μας είμαστε τα θύματα της μετατροπής σε πράξη της ξενόφοβης ρητορικής που προσπαθεί να δικαιολογηθεί “ντυμένη” με το “προφανές”. Έτσι είναι “προφανές” για παράδειμα ότι για την βρώμα στους δρόμους του κέντρου φταίνε οι “τριτοκοσμικοί” που δεν έχουν την αστική παιδεία που τόσο μας διακρίνει εμάς τους Έλληνες ή ότι ο Φτωχός Ξένος θα καταφύγει στο έγκλημα πιο συχνά από τον Πλούσιο ή τον Έλληνα (ελπίζω να είναι ξεκάθαρος ο σαρκαστικός μου τόνος). Ούτε κιχ βέβαια για την πολιτική των δημόσιων υπηρεσιών και για τους εγκληματίες περαστικούς ημεδαπούς που ανέχονται αυτές. Και αυτό τουλάχιστον διακρινει εμάς τους κατοίκους του κέντρου, ανεξάρτητα πεποιθήσεων, από τους οπορτουνιστές υποστηρικτές του αποκλεισμού της χώρας από την Ανατολή. Ότι δηλαδή βλέπουμε την πολυπλοκότητα του φαινομένου μες στα μάτια μας και απαξιούμε για τα απλοϊκά επιχειρήματα. Εύκολες λύσεις σε ένα τέτοιο δύσκολο πρόβλημα δεν υπάρχουν και δεν βοηθάει καθόλου να επαναλαμβάνουμε στερεοτυπικές εκφράσεις όπως ότι στην Αθήνα δεν χωράνε άλλοι “παράνομοι” αν δεν μπορούμε να δούμε για παράδειγμα ότι το κόστος αυτό δεν το επιβάλλει μόνο ο αλλοδαπός που εισέρχεται στην χώρα μας αλλά και όσοι βρίσκουν ευκαρία να εκμεταλλευτούν και να δικαιολογήσουν κάθε αδικία με μόνο επιχείρημα ότι μπαίνουν στην χώρα “παράνομοι μετανάστες”. Όρος που ας μην ξεχνάμε δεν υφίσταται ούτε καν στον νόμο! Παραπλανούν όσοι λένε ότι τάχα είναι εγκληματίας όποιος εισέρχεται στην χώρα χωρίς ταξιδιωτικά έγγραφα. Η αλήθεια είναι ακριβώς ανάποδη: ο κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα βάση των διεθνών συνθηκών να μπορεί να προσφύγει, έστω και παράτυπα, στην χώρα μας και να αιτηθεί την παραμονή του. Βεβαίως ο νόμος δεν εγγυάται ότι αυτή η αίτηση θα γίνει αποδεκτή και έτσι ο μετανάστης μπορεί να υποχρεωθεί να φύγει από την χώρα. Αλλά και ακόμα και τότε είναι κατ’άτομο που πρέπει κανεις να εξετάσει εάν η μη τήρηση αυτής της υποχρεώσης είναι απαράδεκτη ή αποδεκτή με βάση το δίκαιο και εάν κατά συνέπεια δικαιολογείται κάποιας μορφής τιμωρίας. Θα πρέπει να δίνεται η ευκαιρία σε κάθε άνθρωπο να κριθεί δίκαια για το αν παραβαίνει ή όχι τον νόμο. Από την άλλη όμως ο βασανισμός των μεταναστών, που είναι διαπιστωμένο από οργανισμούς ακόμα και άλλα κράτη ότι συμβαίνει στην χώρα μας, είναι εκ προιμίου καταδικαστέος και κατά συνέπεια βρίσκω εξαιρετικά κακόγουστο το να υποστηρίζει κανείς την συνέχιση και αύξηση της αυστηρότητας του παρόντως καθεστώτος με φράχτες κ.λπ. χωρίς πρώτα να έχει μπει στον κόπο να αντιμετωπίσει τα προβλήματα που έχει δημιουργήσει ήδη αυτό το καθεστώς σήμερα.
