η Σοφοκλέους δεν έχει (πια) Ξίππα
Τυχαίνει να γνωρίζω τα όσα αναφέρθηκαν στο ωραίο αυτό post του Athensville από πρώτο χέρι γιατί ήμουν κάτοικος και εγώ αυτής της πολυκατοικίας που στέγαζόταν η Γκαλερί του κ. Ξίππα. Έφυγα πριν δύο χρόνια και μάλιστα γνωρίζω και τον ένοικο στον οποίο αναφέρεται ο σχολιαστής του άρθρου με όνομα Guest σε σχόλιο του προ δύο ημερών στις, 11:40. Αρχικά νόμιζα οτι αναφερόταν σε εμένα βέβαια αλλά η περιγραφή ταίριαζε σε άλλον ένοικο τελικά. Να πούμε έτσι για την ιστορία ότι η επίμαχη πολυκατοικία είναι στο νούμερο 53Δ της Σοφοκλέους και όχι στο 4 όπως αναφέρει ο Guest.
Να πούμε επίσης ότι είναι κατανοητό αλλά πολύ κρίμα που ο Ξίππας έκλεισε την γκαλερί. Οποιαδήποτε επιχείρηση που βασίζετε στην προσέλευση του κοινού δεν μπορεί να λειτουργήσει σωστά στην περιοχή όπως καταλαβαίνετε από τις φωτογραφίες. Έτσι, παρ’ότι η γκαλερί εξυπηρετούσε τον σκοπό της με τον πιο άρτιο τρόπο το εξωτερικό περιβάλλον σαμπόταρε αυτή την αξιόλγη προσπάθεια. Αξιζει να θυμηθούμε και την επίσης λυπηρή περίπτωση του club εστιατόριου Guru στην πλατεία θεάτρου.
Εκεί που θέλω να εστιάσω ωστόσο είναι ότι στην πολυκατοικία αυτή, εκτός από τον Ξίππα και μια ΜΚΟ στον 2ο και στον 1ο αντίστοιχα, τα διαμερίσματα στους υπόλοιπους 5 ορόφους είναι ως επί των πλείστων κατοικίες ανθρώπων με μακρά παρουσία στην γειτονιά. Μάλιστα μένουν πολλές ηλικιωμένες κυρίες αλλά και οικογένειες με παιδιά! Εάν ο Ξίππας είχε αγωνία για τους θαμώνες της γκαλερί σκεφτείται έναν γονιό τι θα αισθάνεται κάθε φορά που πηγαίνει το παιδί του στο σχολείο. Δυστυχώς δεν είναι όλοι σαν τον Ξίππα που μπορεί να σηκωθεί και να φύγει.
Να ξεκαθαρίσω επίσης ότι ενώ πράγματι η κατάσταση έχει χειροτερεύσει τον τελευταίο καιρό, δεν έφυγα προσωπικά για αυτόν τον λόγο από την πολυκατοικία και εξ’όσων γνωρίζω ούτε και ο φίλος του Guest. Η αλήθεια είναι ότι ειδικά ένας άντρας συνηθίζει εύκολα τη κατάσταση αφού η ζωή στο πεζοδρόμιο κινείται συχνά σε παράλληλα σύμπαντα όπου το ένα δεν έχει λόγους να ενοχλεί το άλλο. Φυσικά η κατάσταση είναι διαφορετική για τους πιο ευάλωτους ενοίκους, δηλαδή τα παιδιά και τους ηλικιωμένους. Αλλά ακόμα και εγώ ερχόμουν σε σύγκρουση με τα πρεζόνια αλλά αυτό πρωτού μπούν τα κάγκελα της εισόδου (που’σε βρε ronald coase). Το συμπέρασμα είναι ότι ακόμα και στις πιό ακραίες καταστάσεις βρίσκει κανείς ένα modus vivendi και μπορεί, εάν χρειάζετε να υποφέρει αυτές τις καταστάσεις που δεν είναι τίποτα νέο στην περιοχή για να δηλώνουμε ξαφνικά όλλοι αποτροπιασμένοι.
Μπορώ να σας πω με βεβαιότητα ότι τα τελευταία 15 χρόνια (και όχι μόνο τώρα που κόπτονται ξαφνικά όλοι) η κατάσταση της πέριοχής είναι ντροπιαστική και ο Δήμος αδιάφορος. Λέμε για τον Κακλαμάνη αλλά να ξέρετε ότι κανείς Δήμαρχος δεν είχε συμφέρον να ασχοληθεί με μία περιοχή όπου ζουν και εργάζονται κυρίως μη-δημότες, είτε αλλοδαποί είτε επιχειρηματίες που ζουν σε άλλους δήμους.
Το θέμα είναι τελικά για μένα το εξής:
Ενώ κάποιοι νεοφερμένοι επιχειρηματίες και “κάτοικοι” του Ψυρρή διαμαρτύρονται τώρα που η στυλάτη επένδυση τους αποδείχθηκε όχι και τόσο στυλάτη, και ενώ η κοινή γνώμη (βλ. και στο Athensville) έχει ευαισθητοποιηθεί λόγω αυτών των διαμαρτυριών (με πιθανό αποτέλεσμα την κινητοποίηση του Δήμου ενόψη εκλογών), οι πραγματικοί κάτοικοι αλλά και οι παλιοί επαγγελματίες και επιχειρηματίες της περιοχής (που είναι πάρα μα πάρα πολύ περισσότεροι από τους Ξίππες και τους Περάκηδες) έχουν αποδεχτεί εδώ και 15 χρόνια ότι κανείς δεν τους ακούει. Έχουν αποδεχτεί ότι δεν μπορούν να περιμένουν καμμία βοήθεια από τον Δήμο στον οποίο πληρώνουν με το ζόρι τα δημοτικά τέλη αλλά που αρνείται να στείλει την δημοτική αστυνομία να “καθαρίσει” τα πεζοδρόμια μπροστά από τα σπίτια και τα μαγαζιά τους από τα “πτώματα” γιατί οι δημοτόμπατσοι, επί λέξη, “φοβούνται”.
Το ντροπιαστικό στην όλη υπόθεση δεν είναι ότι πίσω ακριβώς από το δημαρχείο κάνουν πιάτσα δεκαεξάχρονα ή ότι αργοπεθαίνουν νέοι άνθρωποι. Το ντροπιαστικο είναι ότι ο δήμος βολεύτηκε τόσα χρόνια να πετάει τη σαπίλα του σε μια ζωντανή γειτονιά που δεν έχει ουσιαστικά δικαίωμα ψήφου εκμεταλλευόμενος (για ποιανού τον λογαριασμό άραγε?) την προκύπτουσα παρακμή.
Το ντροπιαστικό είναι ότι όταν οι δυνάμεις του real estate, που εισέρχονται με ευκολία στην περιοχή (και καλά κάνουν), επιβάλλουν στον Δήμο να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις που απορρέουν από τα χρηματα που του δίνουν (*) του και αυτός συμμαζέψει την περιοχή, τα μήντια και ο απλός κόσμος θα προσκυνήσουν για μία ακόμη φορά το κράτος που επιλύει τα προβλήματα που αυτό προκάλεσε.
Τέλος θα ήθελα να αποποιηθώ του πιθανού λαϊκίστικου τόνου του ποστ λέγοντας ότι δεν θεωρώ τις γριούλες και τα παιδάκια κατ’ανάγκη σημαντικότερα από τον επιχειρηματία: ολοι χρειάζονται και συμβάλλουν στο να διατηρήσει μια γειτονιά την ζωντάνια της. αλλά επειδή έχω προσωπικές σχέσεις με όλες τις κατηγορίες ανθρώπων της περιοχής ήθελα να αναφερθεί και η εμπειρία των μη-στυλάτων κατοίκων και όχι μόνο του Ξίππα του Περάκη.
(*) αναφέρομαι στα δημοτικά τέλη αλλά εάν θέλετε αφήστε τη φαντασία σας να οργιάσει..
