kouk

a sense of self

Spell check XML files without VIM syntax problems

I’ve been using XMLMind’s XML Editor lately to write some documentation in the Docbook XML format. The editor has very good support and I’m very glad to be using it. There’s one catch though, and it’s to do with the spell check support. XMLMind have implemented their own system for which there are no Greek dictionaries available. Not having the time to go and create one myself I looked at other solutions.

I have the Hunspell dictionaries on my system anyway but the command line program that comes with Hunspell garbles Greek characters in the terminal. I don’t know what that’s about and Google didn’t come up with any quick solutions. So my next try was using spell check support in VIM 7 and after a bit of trial and error I’m happy with the result. So here’s what I did:

  1. Download a Myspell compatible Greek dictionary word list and affix file, either the original one by Steve Stavropoulos or the one by Dimitrios Gianitsaros which combines the Greek words and English words as well as provides for Greek fully capitalized words with no accents.
  2. :mkspell el /path/to/hunspell/dictionaries/el_GR
  3. make sure the resulting .spl file gets copied to ~/.vim/spell
  4. create the file ~/.vim/after/syntax/xml.vim as described below.
  5. Open an XML file and execute :set spell spelllang=el,en or something to that effect.

One little problem with spell checking XML files in VIM is that the syntax highlighting interferes in a sub-optimal way. For example by default the text content of elements is not spell checked. Another example is that URL’s in href and xmlns attributes are reported as mistakes. These problems can be solved by the following syntax commands:

syn match xmlHref +href="[^"]*"+ contained contains=xmlAttrib,@NoSpell
syn match xmlXmlns +xmlns\(:[a-z]*\)\?="[^"]*"+ contained contains=xmlAttrib,@NoSpell
syn cluster xmlStartTagHook add=xmlHref
syn cluster xmlStartTagHook add=xmlXmlns
syn spell toplevel

Now you should be good to go with spell checking XML in VIM. Another little detail about my work-flow is that I have configured gvim as a helper application in XMLMind XML Editor and that permits me to type “Ctrl-Shift-D” while editing an XML file and get the file opened in VIM ready to be spell checked. After my corrections the file is reloaded in the XML editor.

Terminology Principles

Transparency:
Can the reader understand what the concept is about by looking at the term?
Consistency:
Is the new term or appellation consistent with the naming in the subject field? Or does it introduce new aspects at least very deliberately or only when necessary?
Appropriateness:
Are the connotations evoked by the designation intentional? And do they follow “established patterns of meaning within the language community?”
Linguistic economy:
Is the term or appellation as short as possible, so as to avoid arbitrary abbreviations by users?
Derivability and compoundability:
Is it easy to form other terms, e.g. compounds, with the new term?
Linguistic correctness:
Does the new designation conform to morphological, morphosyntactic, and phonological norms of the language?
Preference for native language:
Is the new term or appellation borrowed from another language? Or could it be replaced by a native-language designation?

Source:
ISO 704:2009: Terminology work – Principles and methods via Barbara Inge Karsch.

In Greek these principles are respectively Διαφάνεια, Συνέπεια, Καταλληλότητα, Οικονομία, Παραγωγικότητα (και συνθετικότητα), Ορθότητα and Εντοπιότητα, according to ΕΛΟΤ 402

κυρώσεις και τα μέτρα..

Αυτός ο νόμος πλήττει αυθαίρετα το εισόδημα των φτωχότερων ανθρώπων που ζουν σε αυτή την χώρα καθώς και των επιχειρήσεων που θα τους απασχολούσαν. Πλήττει την ανάπτυξη και στερεί από την χώρα την ευκαιρία για ταχύτερη ανάκαμψη από την κρίση. Προστατεύει αντιθέτως εκείνους που για παράδειγμα θεωρούν απαράδεκτη ενόχληση να προσφερθεί ένας φτωχός άνθρωπος να τους πλύνει τα τζάμια του αυτοκινήτου τους ή εκείνους που θέλουν παρακάλια για να δουλέψουν και διαλέγουν την ανεργία αντί να ανταγωνιστούν σε μια αγορά εργασίας που με νύχια και με δόντια κρατάτε κλειστή με αυτό το νομοσχέδιο. Τέλος, ικανοποιεί και όσους αισθάνονται οργή στην θέα ενός αλλοδαπού που ανταπεξέρχεται καλύτερα απ’ότι θα έκαναν οι ίδιοι στις δυσκολότατες συνθήκες που αποτελεί η ελληνική οικονομία αυτή την περίοδο, είτε από φθόνο είτε από ρατσισμό. Είναι εν ολίγης ένα απαράδεκτο σχέδιο νόμου.

Η λύση στο πρόβλημα αυτό, που είναι τελικά το πρόβλημα ανταγωνιστικότητας του νομότυπου εργάτη στην χώρα μας είναι η αύξηση της ανταγωνιστικότητας του, όχι η μείωση της ανταγωνιστικότητας των υπολοίπων εργαζόμενων. Είναι η επιβράβευση όσων παράγουν πλούτο με την εργασία τους, παράγοντας πολύτιμα αγαθά με μικρό κόστος, και όχι η τιμωρία τους.

το σχόλιο μου στην διαβούλευση για τον νόμο

ότι λάμπει δεν είναι αναγκαστικά χρυσός αλλά μπορεί και να είναι

Διαβάζοντας το άρθρο του Στέφανου Αθανασιάδη ελπίζω να μην οδηγηθεί κανείς στο να πιστέψει ότι πρόκειται περί μιας πλήρης ανασκόπησης του προβλήματος και των αντιμαχόμενων θέσεων. Σαφώς το κείμενο δεν σκόπευε ούτε και θα μπορούσε να είναι παρά αποσπασματικό αλλά το συμπέρασμα στο τέλος μοιάζει να θέλει να πει το αντίθετο, δηλαδή ότι ο χρυσός είναι αναγκαστικά ξεπερασμένος ως νόμισμα γιατί π.χ. δεν μας αρέσει πια η γυαλάδα του ή γιατί ο κακομοίρης υπόκειται στους νόμους της προσφοράς και της ζήτησης. Αν άφηνε ο Στέφανος κάποιο ίχνος αμφιβολίας δεν θα υπήρχε πρόβλημα από τη μεριά μου, εξάλλου δεν έχω κατασταλάξει για το συγκεκριμένο θέμα.

Όμως νομίζω υπάρχουν κάποιες εύλογες αμφιβολίες που δεν αναφέρονται στο κείμενο:

Πρώτα, το ότι ο χρυσός έχει σήμερα πολλές περισσότερες σημαντικές (και καθόλου διακοσμητικές) χρήσεις απ’ότι είχε στο παρελθόν, αντίθετα απ’ότι λέει ο Στέφανος, με κάνει να αμφιβάλλω για το επιχείρημα ότι ο χρυσός δεν έχει από μόνος του αξία (άσε που δεν καταλαβαίνω γιατί οι αισθητικές προτιμήσεις εξοβελίζονται ως ασήμαντες). Αν μιλούσαμε για την ακαταλληλότητα των σπιτιών (το δήθεν παραγωγικό αντιπαράδειγμα του Στέφανου) ως μέσο ανταλλαγής θα το καταλάβαινα, αφού ένα σπίτι δεν παράγει τίποτα, αλλά ο χρυσός; Κάθε σύγχρονη ηλεκτρονική συσκευή έχει χρυσό μέσα της, για παράδειγμα.

Δεύτερον, το ότι ο χρυσός επηρεάζεται από ανεξέλεγκτους παράγοντες είναι μεν αλήθεια αλλά μου δημιουργείται μια αμφιβολία για το πόσο σημαντικοί είναι αυτοί οι παράγοντες σε σχέση με τους παράγοντες που επηρεάζουν τα σημερινά νομίσματα, και πόσο μάλλον εάν επιτραπεί ίσως η πιο σημαντική χρήση του χρυσού, δηλαδή ως μέσο συναλλαγής. Σαφώς ένα νέο κοίτασμα θα επηρεάσει την τιμή του χρυσού, το ίδιο και μια ύφεση, όπως θα την επηρεάσει και η αυξανόμενη ζήτηση για ένα μέσο συναλλαγής βασισμένο στον χρυσό. Έτσι όμως δεν δουλεύει όμως ο μηχανισμός τιμών καλύτερα, όταν όλες οι χρήσεις ενός πόρου ζυγίζονται η μια έναντι της άλλης από τους από τις απρόσωπες δυνάμεις της αγοράς; Και εντάξει, σίγουρα πρόβλημα από την “ανεξέλεγκτη” ρύθμιση της τιμής του νομίσματος θα έχουν όσοι βασίζουν το επάγγελμα τους σε κέρδη που γίνονται πιο βέβαια με ένα πολιτικά ελέγξιμο μέσο συναλλαγής. Όμως εμάς τους υπόλοιπους τι μας νοιάζει;

Όσον αφορά την σταθερή αύξηση της νομισματικής βάσης με τροποποίηση του Συντάγματος, αναρωτιέμαι μήπως να νομοθετήσουμε και σταθερή αύξηση της μαθητικής βάσης στο Σύνταγμα γιατί θεωρητικά η μόρφωση θα γίνεται ολοένα και πιο αναγκαία; Ας εθνικοποιήσουμε τα σχολεία και ας ορίσουμε ότι κάθε χρόνο θα μορφώνεται ένα ποσοστό μαθητών παραπάνω απ’ότι μορφωνόταν τον προηγούμενο. Έτσι η αξία της μόρφωσης θα είναι προβλέψιμη, η ζήτηση για μάθηση θα είναι καλυμμένη και δεν υπάρξουν περιττά ρίσκα. Σοβαρά πάντως, αν δεν το πιάσατε με αυτό το γελοίο παράδειγμα, το πρόβλημα είναι ότι η πρόταση του Friedman ισοδυναμεί με απαγόρευση του ρίσκου. Όμως το πρόβλημα δεν είναι μόνο το ρίσκο, είναι και η αποδοτικότητα. Και δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μια τόσο ανελαστική ρύθμιση όπως αυτή που προτείνει θα είναι αποδοτική.

Το πρόβλημα με το άρθρο εν τέλη είναι βέβαια ότι οραματίζεται μια θεωρητική κατάσταση, δηλαδή το ιδανικό “νόμισμα” – ξεκομμένο από τις πραγματικές υποστάσεις του και τα μύρια πολιτικά του προβλήματα, και την συγκρίνει με ένα εμπόρευμα που απαγορεύεται να χρησιμοποιηθεί ως μέσο συναλλαγής. Αυτή η σύγκριση είναι έωλη όπως καταλαβαίνει ελπίζω ο καθένας γιατί τα υπό σύγκριση αντικείμενα δεν υπάρχουν. Ο χρυσός ως μέσο συναλλαγής απλώς δεν υπάρχει σήμερα (λόγω νομοθετήματος) ούτε και υπάρχουν τα θεωρητικά νομίσματα που υποθέτεται ότι θα ήταν καλύτερα. Βέβαια στο παρελθόν ο χρυσός ήταν μέσο συναλλαγής, επιτυχημένο εν πολλοίς, σε εποχές πολύ λιγότερο ανεπτυγμένες όσον αφορά την αποδοτική λειτουργία των αγορών. Counterfactually speaking ο χρυσός σήμερα θα μπορούσε να λειτουργήσει καλύτερα ως μέσο συναλλαγής απ’ότι είχε δουλέψει στο παρελθόν.

Όμως τότε γιατί οι αντίπαλοι του χρυσού, με όπλο τα δικά τους counterfactuals (“αν τα fiat νομίσματα ήταν πραγματικά ανεξάρτητα”), επιμένουν να λένε ότι ο χρυσός είναι “ξεπερασμένος”; Τι πάει να πει “ξεπερασμένος”; Ο χρυσός απλά υπάρχει. Η χρήση που θα του κάνουμε στο μέλλον είναι ακριβώς αυτό: μελλοντική. Ισχυρίζεται πραγματικά κανείς ότι η νομισματική πολιτική του σήμερα ξεπερνάει σε αρετές οποιαδήποτε μελλοντική κατάσταση στην οποία ο χρυσός θα μπορούσε να παίξει έναν νομισματικό ρόλο και πως μπορεί να το γνωρίζει; Τι είδους επιχείρημα είναι το “ξεπερασμένο” και πως δικαιολογεί μια βάναυση απαγόρευση μιας ατομικής επιλογής; Μου θυμίζει πολιτικά ορθά φεμινιστικά επιχειρήματα του στυλ “το φύλο είναι ξεπερασμένο”.

Ξεπερασμένο είναι μόνο ότι ο κόσμος άφησε από την ίδια του βούληση να περάσει στο παρελθόν, όχι ότι του πήραν μέσα από τα ίδια του τα χέρια και του απαγορεύουν επί ποινή φυλάκισης. Οπότε μήπως είναι ο καιρός να πάψουν οι πολέμιοι του χρυσού να επιτίθενται σε αχυράνθρωπους και να δηλώσουν απερίφραστα ότι υποστηρίζουν την παρούσα κατάσταση έναντι της ελεύθερης νομισματικής επιλογής;

sed memo: output boilerplate around each line in a file

Given three files xx0{0,1,2} the following sed script will first output the contents of file xx00 and then for each line in the input it will output xx01, the line and xx02. The substition on line 5 is optional and can be expanded to include more commands or removed completely.

1 r xx00
1 !r xx02
$ !r xx01
x
1 d
s/foo/baz/

The filenames are the default output filenames of the csplit command which could be helpful in related scenarios to the above.

Also it would be easy to add a footer to the above script, but I did not need it personally at this time.

Siamese Twin-engine Jet

Την ώρα που όλος ο σοβαρός κόσμος είναι εξοργισμένος με τα αποτελέσματα των εκλογών στο πάλαι ποτέ Σιάμ οι όχι τόσο γνωστοί για το χιούμορ τους Γερμανοί εταίροι μας καταφέρνουν να αλαφρύνουν το, βαρύ από την κρίση του ελληνικού χρέους, κλίμα με το να γίνουν η αφορμή για μια άλλη ταϊλανδέζικη ιστορία, όπως αναφέρουν ανταποκριτές μας από την γεμάτη αντιθέσεις αυτή χώρα.

Όλα ξεκινάνε με έναν εκπρόσωπο μίας από τις πιο συμπαθείς κατηγορίες εργαζομένων, έναν δικαστικό επιμελητή των τοπικών δικαστηρίων του Μονάχου. Kατόπιν λοιπόν απόφασης των δικαστηρίων σε υπόθεση του εκαθαριστή της χρεωκοπημένης πια κατασκευαστικής εταιρίας Walter Bau AG εναντίον του Βασίλειου της Ταϊλάνδης, ο αγαπητός επιμελητής μας προέβηκε σε πράξη κατάσχεσης του αεροπλάνου ενός Ταϊλανδού πολίτη, όπως μας πληροφορεί η “ανεξάρτητη” ταϊλανδέζικη εφημερίδα «the Nation».. Αιτία της κατάσχεσης το χρέος της Ταϊλανδικής κυβέρνησης προς την πια χρεωκοπημένη γερμανική επιχείρηση, που είχε αναλάβει το έργο κατασκευής μιας υπερυψωμένης ταχείας λεωφόρου που συνδέει την Bangkok με το αεροδρόμιο Don Muang. Το έργο ξεκίνησε την δεκαετία του 1990 όταν η εταιρία συμμετείχε σε μια κοινοπραξία για την δημιουργία της λεωφόρου ωστόσο προκάλεσε μια μεγάλη δημόσια διαμάχη στην Ταϊλάνδη σχετικά με τα προβλεπόμενα διόδια που είχε ως αποτέλεσμα η γερμανική εταιρία να σύρει την Ταϊλανδική Κυβέρνηση στα δικαστήρια για αθέτηση όρων του συμβολαίου, κάτι που μετα από χρόνια οδήγησε στην επιδίκαση αποζημίωσης 42 εκατομμυρίων δολλαρίων στην Walter Bau. Τα χρήματα αυτά ουδέποτε πλήρωσε όμως το εθνικά κυρίαρχο βασίλειο του πάλαιο ποτέ Σιάμ, θέλοντας να δώσει ένα μάθημα σε όσους επιχειρηματίες των ανεπτυγμένων πλην βάρβαρων χωρών σκέφτονται να προβούν σε επενδύσεις και δάνεια προς χώρες του πολιτισμού όπως και η δική μας Ελλάδα εξάλλου.

Παρεμπιπτόντως αν το μυαλό σας πήγε στην Αττική Οδό και το κίνημα «Δεν πληρώνω» δεν φταίω εγώ, υπάρχουν εξάλλου μεγάλες διαφορές: αφενός το Uttaraphimuk Elevated Tollway είναι υπερυψωμένο ενώ η Αττική οδός όχι και αφετέρου το αεροδρόμιο Don Muang είναι το αντίστοιχο Ανατολικό Αεροδρόμιο, αφού έκλεισε το 2006 όταν άνοιξε το καινούριο αεροδρόμιο Suvarnabhumi της Bangkok και όχι το Ελευθέριος Βενιζέλος.

Τέλος πάντων λοιπόν, φάινεται ότι εξαιτίας του χρέους της κυβέρνησης της Ταϊλάνδης σε μια γερμανική εταιρία που δεν υπάρχει πια, για χάρη ενός αεροδρόμιου που δεν χρησιμοποιείται πια, τα γερμανικά δικαστήρια κατάσχεσαν το αεροπλάνάκι ενός Ταϊλανδού πολίτη. Ακούγεται φοβερά άδικο, δεν συμφωνείτε; Η “λεπτομέρεια” που ίσως σας διαφεύγει, πέραν ότι το αεροπλανάκι είναι ένα Boeing 737, είναι ότι ο συγκεκριμένος Ταϊλανδός πολίτης είναι ο κύριος υποψήφιος για μια από τις πιο καλόφημες θέσεις εργασίας της χώρας, ο διάδοχος του θρόνου Βατζιραλονγκόρν!. Αυτή η πληροφορία, που για κάποιο λόγο δεν διαδώθηκε από τα Ταϊλανδικά μέσα ενημέρωσης, καθώς και ότι τα δύο προσωπικά τζετ του πρίγκηπα της Ταϊλάνδης αγοράστηκαν από την Ταϊλάνδική κυβέρνηση “για βασιλική χρήση” οδήγησαν το τοπικό γερμανικό δικαστήριο στο συμπέρασμα ότι ίσως το αεροπλάνο δεν ήταν προσωπική ιδιοκτησία του τρισ-αγαπητού Ταϊλανδού αριστοκράτη αλλά ιδιοκτησία του υπό-κατάσχεση οφειλέτη που λέγεται Βασίλειο της Ταϊλάνδης, οπότε και ενέκρινε την κατάσχεση του.

Η επόμενη σκηνή αυτού του κωμικοδράματος περιλαμβάνει τον Υπουργό Εξωτερικών της Ταϊλάνδης που έσπευσε μερικές μέρες μετά στην Γερμανία (υποθέτουμε ότι ταξίδεψε με αεροπλάνο της γραμμής και όχι με κρατικό σκάφος) για να ξεκαθαρίσει επιτέλους στους Γερμανούς δικαστές ότι το κατασχεμένο τζετ ανήκει στον πρίγκηπα και όχι στο βασίλειο και «να προστατέψει το πρεστίζ και την φήμη της χώρας». Και σαν να υπήρχε κάτι περίεργο που ο υπουργός εξωτερικών μιας κυβέρνησης τρέχει στην άλλη άκρη του πλανήτη για να διαβεβαιώσει ότι η υπόθεση δεν αφορά την κυβέρνηση, οι γερμαναράδες στυγνοί γραφειοκράτες δικαστές φαίνεται δεν επείσθησαν και για την επιστροφή του αεροπλάνου ζήτησαν από τον πρίγκηπα εγγυητική επιστολή 20 εκατομμυρίων ευρώ, όσο και η αξία του αεροπλάνου. Η Ταϊλανδική κυβέρνηση αντιμετώπισε με αδιαφορία τις δηλώσεις της Γερμανικής κυβέρνησης ότι η Δικαιοσύνη στην Γερμανία είναι ανεξάρτητη και απάντησε ζητώντας από την Γερμανία να αποσύρει την απόφαση κατάσχεσης.

Σας αφήνω με τα λόγια του ανώνυμου ανταποκριτή μας που διαμένει στην Ταϊλάνδη και αναφέρει:

Όλοι εμείς οι δυτικοί που αγαπάμε τους Ταϊλανδούς, με τα στραβά τους και τα κολλήματά τους και τις μαλακίες τους όμως τους αγαπάμε παρόλα αυτά, όλοι εμείς που θέλουμε να πάρει ανάσα και να ζήσει ανθρώπινα ο κόσμος που ταλαιπωριέται μέσα στη φτώχεια, όλοι εμείς που σιχαινόμαστε τις ελίτ της χώρας με την υποκρισία και τη διπροσωπία τους, υποστηρίζουμε φανατικά τα γερμανικά δικαστήρια του Μονάχου! Go Amtsgerichte!

The trouble with sectarians

The trouble with sectarians, whether they be libertarians, Marxists, or world-governmentalists, is that they tend to rest content with the root cause of any problem and never bother themselves with the more detailed or proximate causes. [...] Libertarians must come to realize that parroting ultimate principles is not enough for coping with the real world. Just because all sides share in the ultimate state-guilt does not mean that all sides are equally guilty. On the contrary, in virtually every war, one side is far more guilty than the other, and on one side must be pinned the basic responsibility for aggression, for a drive for conquest, etc.

Murray Rothbard

There is a heavier price to pay

Πολλοί γνωστοί μου εκθείασαν αυτό το άρθρο με τίτλο “Greece pays a heavy price as eurozone strives to protect its reckless banks”. Από τη μεριά μου το θεωρώ εξαιρετικά μονόπλευρο. Παπαγαλίζει την προπαγάνδα ότι η τριανδρία επιλέγει να χρεώσει τους αθώους Έλληνες φορολογούμενους για τις παρακινδυνευμένες ενέργειες των γερμανών τραπεζών. Μεγάλο λάθος.

Αφενός η αγορά ομολόγων κράτους της ευρωζώνης δεν θεωρήθηκε ποτέ μέχρι σήμερα παρακινδυνευμένη ενέργεια και κάναμε ως κράτος οτιδήποτε μπορούσαμε για να κρύψουμε τα πραγματικά οικονομικά μας δεδομένα από όσους θα επενδύαν σε δάνεια με πόρους για διάφορες δημοφιλείς πολιτικές των εκλεγμένων κυβερνήσεων μας.

Αφετέρου το χρέος δεν το έχει ο φορολογούμενος αλλά το κράτος και δικαίως η Ευρώπη και το ΔΝΤ αντιμετωπίζουν την Ελλάδα ως φορέα υπεύθυνο για τα χρέη του. Εάν η τελευταία επιλέγει να τα αποπληρώσει αυξάνοντας την φορολογία των πολιτών της αντί μειώνοντας τις δαπάνες έως ότου να αποκτήσει πλεόνασμα αυτό παραμένει δική μας ευθύνη, των Ελλήνων πολιτών, και όχι της τριανδρίας ή των ξένων πιστωτών.

Τέλος οι συνέπειες για την Ελλάδα και τους φορολογούμενους της απεμπόλισης αυτής της ευθύνης την στιγμή που τα θεμελιώδη οικονομικά μας είναι ανίκανα να μας προσφέρουν ανάκαμψη θα ήταν καταστροφική για τους πολίτες αυτής της χώρας, όπως ενδεχομένως καταστροφική θα ήταν και για την ευρωζώνη γενικότερα. Εάν δεν σας αρέσει το “καταστροφική” ας πούμε απλά πολύ χειρότερη από την εναλλακτική του να δανειστούμε με σχετικώς ευνοϊκούς όρους τα χρήματα που μας χρειάζονται άμεσα ώστε ταυτόχρονα να οικοδομήσουμε μια σοβαρή οικονομία. Ας συζητήσουμε λοιπόν πρώτα πως θα φτάσουμεσε σημείο που να έχουμε ένα πλεόνασμα και μετά ας συζητήσουμε εάν θα πάμε στους πιστωτές μας με το φέσι στο χέρι ζητώντας ανταλλάγματα.

Chomsky vs Norvig (with the help of O’Reilly)

Μέσω του Lieberman διάβασα πρόσφατα την κριτική στον Chomsky του Peter Norvig και συστήνω να την διαβάσετε και εσείς. Όχι επειδή είναι σωστή αλλά επειδή περιγράφει ένα σημαντικό πρόβλημα επιστημονικών αρχών. Και επειδή έχει πλάκα. Παραθέτω από το On Chomsky and the Two Cultures of Statistical Learning:

Chomsky is in complete agreement with Bill O’Reilly. (I recognize that the previous sentence would have an extremely low probability in a probabilistic model trained on a newspaper or TV corpus.)

Πάντως ομολογώ ότι παρ’ότι διασκεδαστική η σύγκριση με τον O’Reilly (αλλά και άλλα πράγματα στο άρθρο) με βρίσκουν να μην συμφωνώ. Το συμπέρασμα ότι το φαινόμενο της γλώσσας μπορεί να αναλυθεί μόνο στατιστικά είναι αυθαίρετο και ηττοπαθές. Συμφωνώ αρκετά με τις αντιρρήσεις του jmmcd στην αντίστοιχη συζήτηση στο Reddit.

Διασκεδαστικό επίσης βρίσκω ότι στο παρελθόν ο Chomsky έχει γίνει ο ίδιος αντικείμενο της ίδιας κριτικής που επιφυλλάσει αυτός στους “στατιστικολόγους”. Π.χ. από τον Shamuyan.

No news is.. what news?

Θεωρητικά ισχύει αυτό που βλέπουμε στο Σύνταγμα πρακτικά: η δημιουργία του νέου δεν γίνεται δια επιτροπής. Μια επιτροπή απλά ενδέχεται να επιλέγει πιο αξιόπιστα το καλύτερο από τα όσα ήδη υπάρχουν.

Δεν αμφιβάλλω ότι υπάρχουν ευφυή και δημιουργικά άτομα στο Σύνταγμα (εξάλλου είμαι εκεί συχνά και εγώ :-P ), άτομα που ίσως είναι ικανά να συλλάβουν ένα νέο όραμα κατάλληλο για τις ανάγκες των πολλών. Αλλά φοβάμαι ότι μπαίνει το άλογο μπροστά από το κάρο όταν οργανώνεται μια κίνηση όπως αυτή στο Σύνταγμα πριν καν υπάρξει η υπόνοια ότι ένα τέτοιο νέο όραμα ξεφυτρώνει. Ο θυμός δεν είναι δημιουργικό όραμα, είναι αντίδραση.

Και αυτή η “επιτροπή” στο Σύνταγμα θα ανακαλύψει σύντομα ότι πρέπει να πάρει μια απόφαση, υπό τον κίνδυνο να ξεπεραστεί ο λόγος ύπαρξης της από τα γεγονότα. Θα επιλέξει σωστά;

  • Στην καλύτερη περίπτωση θα ανακαλύψουμε ότι πράγματι όλους εμάς στο Σύνταγμα μας εκφράζουν κοινές ανάγκες και θα μας συνδέσει μια νέα, κοινή συνειδητοποίηση για τα κοινά. Προσωπικά με όποιον έχω μιλήσει (από οποιονδήποτε πολιτικό η απολιτίκ χώρο) κάτι τέτοιο δεν διαφαίνεται στην παρούσα φάση. Ούτε και έχω ακούσει κάτι νέο από την Ισπανία που να μπορούσαμε να εισάγουμε όπως κάναμε την ιδέα της διαδήλωσης.
  • Στην λιγότερο κακή περίπτωση η δεκάδες διαφορετικές απόψεις απλά θα οδηγήσουν στην αποσυσπείρωση και στο “ξεφούσκωμα”.
  • Στην χειρότερη περίπτωση θα προκριθεί η άποψη αυτού του οποίου οι οπαδοί μπορούν να φωνάζουν περισσότερο (και δεν θα
    είναι… ευχάριστη άποψη).

Εγώ πάντως εξακολουθώ να πηγαίνω γιατί ακόμα δεν έχω χάσει την περιέργεια μου και πιστεύω ότι δεν είναι εκτός κάθε πιθανότητας να ακούσω κάτι μέχρι πρότινος ανέκφραστο. Όμως, από τις πολλές απόψεις που έχω ακούσει τις τελευταίες μέρες εκεί, μερικές από τις οποίες με βρίσκουν σύμφωνο, δεν έχω ακούσει κάτι καινοφανές στο Σύνταγμα. No news is.. what news?

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,500 other followers