kouk

a sense of self

ψευδωνυμία στα κοινωνικά δίκτυα

Πρώτον, προφανώς πιστεύω ότι όλοι έχουμε δικαίωμα να τηρούμε ψευδώνυμους λογαριασμούς, να εκφραζόμαστε ελεύθερα και να μην γινόμαστε στόχος επιθέσεων για αυτά που λέμε.

Επίσης πιστεύω ότι ότι η αποκάλυψη της ταυτότητας ενός ψευδώνυμου αρθρογράφου, ειδικά εάν απειλείται η ζωή και η περιουσία του, μπορεί να είναι ένα μεγάλο φάουλ, όμως αυτό κρίνεται κατά περίπτωση και δεν αποτελεί παραβίαση κάποιου θεμελιώδους δικαιώματος.

Αυτό που θέλω να πω όμως είναι ότι όταν ένα πρόσωπο γράφει ψευδώνυμα, και  υπάρχουν άτομα που γνωρίζουν την ταυτότητα του, πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι όχι μόνο δεν έχει πια τον έλεγχο της μυστικότητας της ταυτότητας του αλλά ότι δημιουργεί και μια υποχρέωση σε αυτούς που την γνωρίζουν να κρίνουν την σημασία του συνδυασμού λόγου και ταυτότητας. Συνεπώς ο ψευδώνυμος αρθρογράφος που δεν λαμβάνει υπόψη του ότι συνέπεια της ψευδωνυμίας του είναι η δημιουργία μιας υποχρεώσης σε όσους γνωρίζουν την ταυτότητα του να αξιολογούν τον λόγο του, πράττει μάλλον απερίσκεπτα και θα έλεγα και ανεύθυνα. Άρα η ευθύνη λοιπόν δεν είναι μόνο όσων γνωρίζουν την ταυτότητα, να μην γίνουν “ρουφιάνοι” και “χαφιέδες”, αλλά και αυτού που γράφει ψευδώνυμα. Είναι και αυτός υπεύθυνος εάν οι γνωρίζοντες εξαναγκαστούν σε διλλήματα που αυτός δημιούργησε.

Σε μια συγκεκριμένη περίπτωση που γνωρίζω, μέλη μιας συλλογικότητας γράφουν ψευδώνυμα στο Facebook ή στο twitter και λένε πράγματα που, ταυτιζόμενα με την πραγματική τους ιδιότητα, θα δημιουργούσαν εντυπώσεις για την συλλογικότητα εκείνη τότε είναι προφανές ότι παίρνουν ένα ρίσκο για όλα τα μέλη, όχι μόνο για τους εαυτούς τους. Να το κάνουν, εφόσον πιστεύουν ότι είναι αναγκαίο, αλλά να μην περιμένουν κιόλας ότι υποχρεωτικά όλοι θα είναι σύμφωνοι και ότι θα κρίνουν την προστασία της ψευδωνυμίας ως την σημαντικότερη πλευρά των αναπόφευκτων διλλημάτων που εκείνοι δημιούργησαν.

Τέλος, αν θέλει κανείς να γράφει ψευδώνυμα και μάλιστα περιμένει να προστατεύεται η ταυτότητα του από τα υπόλοιπα μέλη της συλλογικότητας, τότε να φροντίζει να την προστατεύει και ο ίδιος, αποφεύγοντας να εκθέσει ταυτοποιητικά στοιχεία όπως τμήματα του ονόματος του, φωτογραφίες, ή πληροφορίες που μόνο εκείνος μπορεί να γνωρίζει. Διαφορετικά φέρεται ανεύθυνα έναντι τους, εκθέτοντας τους αναίτια σε διλλήματα που ο ίδιος δημιούργησε. Δικαίωμα του θα μου πείτε, και θα συμφωνήσω. Αλλά έτσι είναι η ζωή, κάποια δικαιώματα έχουν και παρενέργειες, π.χ. η ψευδωνυμία μπορεί να σε οδηγήσει σε μια ψεύτικη αίσθηση προστασίας και να πεις πράγματα που θα μετανιώσεις αργότερα. Οπότε ελπίζω απλά να γίνουν τα παθήματα μαθήματα.

 

journal entry for Monday the 6th of January

journal entry for Monday the 6th of January by kouk

Hello 2014. Let’s see, will I succeed in keeping a journal like I’ve promised myself many times before? “This time it’s different”, right? Well is it? Yes, at least in two ways:

  • I will publicize publish at least two entries a week on my blog. At least, while in between I may keep private entries or not.
  • The handwritten paper should also be published alongside the text. Yes it’s a bit of extra work but maybe it will help me with my handwriting, and also appeal to some readers who are hipsters like me :-)

But why keep a journal in the first place? Well I think that the struggle to find the right words to say something is fruitfull in many ways. Writing is  a Great technology, capital G. But in the process you learn a lot about what you know and what you are. An extra reason to keep a journal is as an exercise in discipline. Kind of like getting up in the morning and going running, you win just by exiting the house. So I could stop right here I suppose and chalk one up.

The empty page however beckons.

My thoughts on the new year are a bit unclear. All through the previous year I had been planning that it would be great in a a particular way. Now, the particulars are wiped away and I have to improvise. Lesson #1 don’t dream about particulars, have broader dreams. The major particular that I was dreaming of was my girlfriend moving in with me, and our relationship progressing to new heights. Instead, under the fog of this all important goal, reality brought a sudden and painfull breakup between Christmas and New Years. Don’t ignore reality, it’ll bite you like a feral dog.

The upshot is I can focus more easily on the new job, which I’m excited about and have (broad) hopes about :-D

Here’s to an exciting and productive new year for all of you!

My Linux OS history

Following Nikos and Vagelis here’s a (possibly incomplete) timeline of my personal OS usage:

  • MS-DOS (~1990) , on a 486dx-based tower (even had “turbo“!), mostly for games
  • System 6 (early ’90s) , on a Classic, for games, paint and word processing
  • Red Hat 6 (1999), brought over by a friend to try Linux for the first time.
  • SUSE Linux (2000?), flirting with graphical configuration tools like YaST. Bought an original CD along with an original copy of CodeWarrior IDE! This was the first time I bought original software. Previously I had only used “friendly” copies (either for free or through the shops around Stournara street). SUSE was the last Linux I have used on Desktops or workstations.
  • Tried NetBSD (2002) but after a while I tried OpenBSD and ended up ordering a copy of OpenBSD 3.2. Still have that home firewall box lying around somewhere. Used OpenBSD until 2008.
  • In the era of unsupported laptop hardware (2003+) I have used the following Linux distros (in no special order):
  • In 2008 most colleagues ran Debian GNU/Linux so I attempted a compromise with Debian GNU/kFreeBSD. Used it as a personal workstation at work for about a year, great project! However the effort required in configuring, tweaking and bug reporting eventually got the best of me so I switched to…
  • FreeBSD! (2009-currently) The features in CURRENT at the time (VIMAGE, DTrace, ZFS with GPT) were just too great to ignore (especially ZFS not being experimental anymore). Currently run FreeBSD 9 on a workstation and on a Thinkpad X series laptop. If  my other hardware wasn’t broken or unsupported in some way I would run it everywhere.

an alternative to subsidising recycling?

Having just read “Recycling: can it be wrong when it feels so right?” on Cato Unbound , and having laughed at myself for also wasting my time separating the trash that our city burries in landfills anyway, I tried to think of the suggested solution. How can we devise a system as is suggested in the article:

A property rights system that assigns disposal responsibility, and ultimately liability, to the manufacturer would encourage the use of effective market incentives to reconceive the very nature of waste itself

One thought I had was imposing an excise tax on products whose packaging might go to waste, either by being burried in a landfill or by requiring an undue amount of resources in order to recycle. But there is no way to figure out what the right amount of tax is in order not to distort incentives involved. One other way would be to mandate that all product packaging may be returned to the retailer who sold the package. But for customers to do this they must have an incentive. This could be, for example, a refund on the excise tax. Of course a retailer should be able to choose to recycle the returned packaging and consequently gain an exception to the tax.

And it could also be kind of like a Value Added Tax but in reverse. The tax for every returned amount of packaging must be refunded by the original supplier to the person or company who is returning it, who must refund the tax to the person that they sold the item to next, all the way down to retail level and the end-consumer. And the sum of the unrefunded taxes that remain can be used to combat illegal dumping, whether via policing or subsidised landfills.

Any comments welcome!

vertical preview pane in gmail

I’m trying out this lab, perhaps late to the party but anyway. I kind of like it, especially the vertical split.

My 2 issues: I use the keyboard shortcuts j,k to view or select the next or previous message respectively. This works fine, although I would prefer that the cursor moved without actually opening the next or previous message. I could use the ‘o’ keyboard shortcut to actually view the message. The actual problem I have is that when the cursor goes below the end of the viewport the list of messages doesn’t scroll. Any one have any idea about a workaround?

(using google chrome)

IT Service! Διαχειριστής Συστήματος ®

Got this spam message, made me laugh (or hellenophones only, sorry!):

Webmail κέντρο συμβουλές σε όλους τους χρήστες του λογαριασμού e-mail στο απαντήστε σε αυτό το μήνυμα.

Είμαστε σήμερα αναβάθμιση βάση δεδομένων μας και e-mail κέντρο λογαριασμό. Είμαστε διαγραφή λογαριασμών που δεν είναι επί του παρόντος σε χρήση για τη δημιουργία περισσότερων χώρος για νέους λογαριασμούς. Για να αποφευχθεί ο λογαριασμός σας δεν θα πρέπει να περικοπεί, σας συνιστούμε να αντιγράψετε ή κάντε κλικ στον παρακάτω σύνδεσμο και την καλοσύνη να συμπληρώσετε το απαιτούμενες πληροφορίες?

Κάντε κλικ εδώ: http://beautifulfabulousfamous<…>

Εμείς ειλικρινά συγγνώμη για την ταλαιπωρία αυτή.
Με εκτίμηση,
IT Service!
Διαχειριστής Συστήματος ®
Αναβάθμιση του λογαριασμού σας!

ps. the sender name reminds me of the film (video) and of course the band called Godspeed You! Black Emperor (audio).

ισότητα των φύλων: η εναλλακτική στην λογοκρισία

Είναι ανησυχητικό όταν η κριτική και η προσωπική διαφωνία αντικαθίσταται από τον λογοκριτικό οίστρο, και μάλιστα σε φόρουμ συζητήσεως όπου μόνο όφελος θα μπορούσε να υπάρξει από την ποικιλία φωνών, τόνων και απόψεων. Η κριτική ανάλυση του αλλότριου λόγου δίνει την θέση της στην διαπόμπευση του εκφέροντα με βάση τα διευρυμένα κριτήρια “ορθότητας”, που μασκαρεύονται ως προοδευτικά ενώ είναι κατά βάθος συντηρητικά.

Νομίζω είναι σύμπτωμα της κοινωνικής “ασθένειας” που λέγεται πολιτική ορθότητα όταν η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας μιας μερίδα ανθρώπων, όπως για παράδειγμα οι γυναίκες ή οι άνθρωποι κάποιας φυλετικής καταγωγής, εκφυλίζεται σε άσκηση σεμνοτυφίας και πουριτανισμού. Φυσικά αυτό δεν ωφελεί κανέναν και πρώτιστα των ίδιων αυτών των ανθρώπων των οποίων οι φωνές χάνουν την ισχύ που εκ φύσεως δικαιούνται λόγω μιας πολιτικά “ορθής” υπερευαισθησίας. Ξαφνικά εκεί που στις μέρες μας οι γυναίκες επουδενί δεν θα έπρεπε να {αυτο,ετερο}προσδιορίζονται ως “ασθενείς” ή “ευαίσθητες” εμφανίζονται ως ένα σύνολο ατόμων με “ειδικές ανάγκες”.

Κατά την γνώμη μου θα έπρεπε αντιθέτως να μιλάμε για αυτόνομες προσωπικότητες των οποίων το φύλο δεν καθορίζει το χιούμορ, τα γούστα, τις ευαισθησίες ή ακόμα και τις επαγγελματικές επιλογές. Εάν μια τέτοια προσωπικότητα βρίσκει την έκφραση ενός άλλου προσβλητική, είτε προς τον ίδιο είτε προς τρίτους, θα ήταν επιθυμητό να μπορεί να δώσει στην πράξη το αντιπαράδειγμα να αντιμιλήσει με πιο λεπτό τρόπο:

  • χρησιμοποιώντας επιχειρήματα,
  • επιδιώκοντας την κατανόηση,
  • διευρύνοντας την συζήτηση ή
  • μεταφέροντας το επίκεντρο της και
  • τέλος χρησιμοποιώντας χιούμορ

Ίσως να υπάρχουν και άλλοι καλοί τρόποι αντίδρασης, πάντως σίγουρα δεν συμφωνώ στην χρήση της “βαριοπούλας” της πολιτικά ορθής λογοκρισίας που καταλήγει στην φίμωση του στόχου, υπό την πίεση και των αντιδράσεων όσων αισθάνονται την ανάγκη να δηλώσουν συμμόρφωση στο συντηρητικό της πλαίσιο ακόμα και αν δεν βρίσκουν οι ίδιοι κάτι το προβληματικό στην επίμαχη “μη-ορθή” έκφραση.

Thoreau on Facebook

When Thoreau came inside after swimming naked in the pond, and capturing a frog for dinner, he was surprised to see more than 100 comments on his Facebook posting. “Fried rat!,” said one comment, “you better get yourself to a doctor now. You will have parasites and worms in the morning.” There were more than 20 comments from animal lovers horrified that he had eaten a cat, and there were warnings about berries, queries about the mushrooms, and questions from environmentalists about whether he had eliminated in the woods, properly disposed of the carcass. He was cautioned about drinking water that wasn’t boiled, and told that he might freeze if he didn’t dress more warmly in the winter.

Simple autoreload for wsgi python apps running in uWSGI

While developing, it’s usefull to have uwsgi autoreload your application. In my case I rsync changed files to the server running uWSGI. But uWSGI only monitors the app configuration file, which generally doesn’t change. In order to have your app auto-reload (like django does) you can switch to your app’s base directory and execute:

while true ; do
  find . -name \*.py                  \ # for python
         -newer /path/app.ini         \ # if changed
         -exec touch /path/app.ini \; \ # reload
         -print                         # print
  sleep 2
done

Everytime you rsync or scp some python file to the server the -newer predicate will turn true for this file and find will touch the configuration file (thereby making it newer than all the source files).

Φάε το κερασάκι – Eat the Cherry (Αρκάς)

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 1,708 other followers